رنگ خوب آرامش

تو که دستت به نوشتن آشناست

دلت از جنس دل خسته ماست

دل دریا رو نوشتی همه دنیارو نوشتی.....

 دل مارو بنویس

بنویس هرچه که مارو به سر اومد ، بد قصه ها گذشت و بدتر اومد

بگو از ما که به زندگی دچاریم لحظه هارو می کشیم نمی شماریم

لحظه هارو می کشیم نمی شماریم

می کشیم نمی شماریم

نمی شماریم....

آخرین پست از وبلاگ رنگ خوب آرامش

از تمامی دوستان عزیزی که نظر دادند تشکر میکنم

تا شقایق هست زندگی باید کرد.

همیشه موفق و پیروز باشید.

تنهايی را دوست دارم زيرا بی وفا نيست ...

 تنهايی را دوست دارم زيرا عشق دروغی در آن نيست ...

 تنهايی را دوست دام زيرا تجربه کردم ...

تنهايی را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست ...

 تنهايی را دوست دارم زيرا....

کودکی می آید با یک نشانه ، با یک پیام . با این نوید که خدا هنوز از مردمانش ناامید نشده و هنوز منتظر است تا ما را منتظر ببیند و خدا هزاران سال است که منتظر است و امید دارد به صدایی ، نشانه ای ، پیامی ، دعایی  و هر آنچه آدمی را به او نزدیک کند و فاصله ها را خط بزند و خدا می داند که ما روزی باز میگردیم

و زندگی مان را با هم قسمت می کنیم 

و کینه را پاک میکنم از فرهنگ لغات

و فریاد می زنیم آزادی را ، عدالت را ، اعتماد را

و عشق را بدون غلط تلفظ می کنیم

و بی رنگ می شویم 

و خانه هایی می سازیم از جنس نور و آینه

و خدا گمشده اش را می یابد 

و من دیگر نگران دلتنگی واژه هایم نیستم

و باز کودکی متولد می شود ..........

           با الهام از جمله جبران  خليل جبران

درگلستاني به

¯بازهم قلبي به پايم اوفتاد

باز هم چشمي به رويم خيره شد

باز هم درگيرودار يك نبرد

عشق من بر قلب سردي چيره شد

¯بازهم ازچشمه لبهاي من

تشنه اي سيراب شدسيراب شد

باز هم در بستر آغوش من

رهروي در خواب شد در خواب شد

¯بر دو چشمش ديده مي دوزم به ناز

خود نمي دانم چه مي جويم در او

عاشقي ديوانه مي جويم كه زود

بگذرد از جاه و مال و آبرو

¯او شراب بوسه مي خواهد ز من

من چه گويم قلب پر اميد را

او به فكرلذت و غافل كه من

طالبم آن لذت جاويد را

¯من صفاي عشق مي خواهم ا ز او

تا فدا سازم وجود خويش را

او تني مي خواهد از من آتشين

تا بسوزاند در او تشويش را...

¯او به من مي گويد اي آغوش گرم

مست نازم كن كه من ديوانه ام

من به او مي گو يم اي نا آشنا

بگذر از من ، من تو را بيگانه ام

¯آه ازاين دل ، آه از اين جام اميد

عاقبت بشكست و كس رازش نخواند

چنگ شد در دست هر بيگانه اي

اي دريغاكس به آوازش نخواند

 با تشكر از خانم ن- ا ...

به نام خدا خالق انسان،به نام انسان خالق غم ها،به نام غم ها

به وجود آورنده اشکها،

به نام اشک تسکین دهنده قلبها،به نام قلبها ایجادگرعشق

و به نام عشق زیباترین خطای انسان

خداوندا من در كلبه فقيرانه خود چيزي دارم كه تو در عرش كبرياييت نداري !

زيرا من همچون تويي دارم تو همچون خود كجا داري؟

دکتر علی شریعتی

شب شد خورشيد رفت آفتابگردان عاشق به دنبال آفتاب آسمان را جستجو ميکرد

ناگهان ستاره اي چشمک زد

آفتابگردان سرش را به زير افکند

گلها خيانت نمي کنند!!

آموخته ام ... که تنها کسي که مرا در زندگي شاد مي کند کسي است که به من مي گويد:تو مرا شاد کردي

آموخته ام ... که داشتن کودکي که در آغوش شما به خواب رفته، زيباترين حسي است که در دنيا وجود دارد

آموخته ام ... که هرگز نبايد به هديه اي از طرف کودکي، نه گفت

آموخته ام ... که هميشه براي کسي که به هيچ عنوان قادر به کمک کردنش نيستم دعا کنم

آموخته ام ... که مهم نيست که زندگي تا چه حد از شما جدي بودن را انتظار دارد، همه ما احتياج به دوستي داريم که لحظه اي با وي به دور از جدي بودن باشيم

آموخته ام ... که گاهي تمام چيزهايي که يک نفر مي خواهد، فقط دستي است براي گرفتن دست او، و قلبي است براي فهميدن وي
آموخته ام ... که پول شخصيت نمي خرد

آموخته ام ... که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگي را تماشايي مي کند

آموخته ام ... که خداوند همه چيز را در يک روز نيافريد. پس چه چيز باعث شد که من بينديشم مي توانم همه چيز را در يک روز به دست بياورم

آموخته ام ... که چشم پوشي از حقايق، آنها را تغيير نمي دهد

آموخته ام ... که اين عشق است که زخمها را شفا مي دهد نه زمان

آموخته ام ... که هيچ کس در نظر ما کامل نيست تا زماني که عاشق بشويم

آموخته ام ... که زندگي دشوار است، اما من از او سخت ترم

آموخته ام ... که فرصتها هيچ گاه از بين نمي روند، بلکه شخص ديگري فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد

آموخته ام ... که آرزويم اين است که قبل از مرگ مادرم يکبار به او بيشتر بگويم دوستش دارم

آموخته ام ... که لبخند ارزانترين راهي است که مي شود با آن، نگاه را وسعت داد

آموخته ام ... که نمي توانم احساسم را انتخاب کنم، اما مي توانم نحوه برخورد با آنرا انتخاب کنم

آموخته ام ... که همه مي خواهند روي قله کوه زندگي کنند، اما تمام شادي ها و پيشرفتها وقتي رخ مي دهد که در حال بالا رفتن از کوه هستيد

نويسنده: اندي روني ؛ مردي که با کلمات اندک حرفهاي بسياري مي زند

با شروع هر صبح فکر کن تازه به دنيا آمدي مهربان باش و دوست بدار شايد که فردايي نباشد

همين امشب فقط امشب فقط هم بغض من باش

همين امشب فقط مثل خود عاشق شدن باش

در آوار همه آينه ها تكرار من باش

همين امشب كليد قفل اين زندون تن باش

ببار اي ابركم برمن ببار و تازه تر شو

ببار قطره قطره نم نمك آزاده تر شو

تو اين باغ پر از برگ و پر از خواب ستاره

اگه پر ميوه اي پر سايه اي افتاده تر شو

با تو چه زندگي هايي که تو روياهام نداشتم
تک و تنها بودم اما تورو تنها نميذاشتم
چه سفرها با تو کردم چه سفرها تورو بردم
دم مرگ رسيدم اما به هواي تو نمردم

دارم از تو مينويسم که نگي دوستت ندارم
از تو که با يک نگاهت زيرو رو شد روزگارم
دارم از تو مينويسم ... دارم از تو مينويسم
موقع نوشتنو.... وقت اسم گذاشتنو
کسي رو جز تو نداشتم .... اسمي جز تو نميذاشتم
من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگينه اون از غصه توست

با تو چه زندگي هايي که تو روياهام نداشتم
حتي من به آرزوهات تورو آخر ميرسوندم
ميرسيدي تو من اما آرزو به دل ميموندم
هي ميخواستم که بگم که بدوني حالمو
اما ترس و دلهره خط ميزد خيالمو
توي گفتن و نگفتن از چه روزهايي گذشتم
اينقده رفتم و رفتم که هنوزم برنگشتم
من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگينه اون از غصه توست

هرچي شعرعاشقونس من براي تو نوشتم
تو جهنم سوختم اما مينوشتم تو بهشتم
اگه عاشقونه خوندم تو بدون چه کسي باعثه شه
اگه مردم تو بدون چه کسي وارثه شه

يکدفعه مثل يک آهو توي صحراها رميدي
بس که چشم تو قشنگه گله گرگ رو نديدي
دل نبود توي دلم ... تورو گرگها نبينن
اونا با دندون تيز به کمينت نشينن

الهي من فداي تو... چيکارکنم براي تو؟
اگه تو اين بيابونا خاري بره به پاي تو

يکدفعه مثل پرنده قفس عشقو شکستي
پر زدي تو آسمونها رفتي اون دورها نشستي
دل نبود توي دلم... گم نشي تو کوچه باغها
غروبها که تاريکه ... نريزن سرت کلاغها
نخوره سنگي به بالت ... پرت نشه فکرو خيالت


يکدفعه مثل يک گل... رفتي تو دست خزون
سيل بارون و تگرگ از آسمون
بردمت تو گلخونه... که نريزه روي سرت
که يکوقت خيس نشه ... يخ کنه بال و پرت
نشکني زير تگرگ ... نريزه از تو يه برگ

يکدفعه مثل يک شمع... داشتي خاموش ميشدي
اگه پروانه نبود تو فراموش ميشدي
اره پروانه شدم... تا پرام سوخته بشه
که آتيش دل تو... به دلم دوخته بشه
که بسوزه پروبالم ... که راحت بشه خيالم

دارم از تو مينويسم... تو که غم داره نگاهت
اگه دوست داشتي بگو...تا بازم بگم برات
اينقده ميگم تا خسته شم
با عشق تو شکسته شم